Mijn zus komt een paar keer per jaar vanuit Breda naar Rotterdam. Niet voor mij, zegt ze dan, voor de stad. Ze boekt altijd een appartementje voor twee nachten, liefst ergens tussen de Witte de Withstraat en het Museumpark, zodat ze ’s ochtends kan lopen naar de Markthal en ’s avonds niet op een nachtbus hoeft te wachten. Begin oktober was het weer zover. Ik haalde haar op bij Centraal, we aten iets aan de Nieuwe Binnenweg en liepen daarna nog een rondje over de Erasmusbrug omdat het droog was en de lichtjes van de Kop van Zuid gewoon te mooi waren om links te laten liggen.
Rond kwart voor twaalf stonden we voor haar appartement. Geen gastheer, geen sleuteloverdracht, gewoon een grijs kluisje naast de deur met een cijferslot en een code in de bevestigingsmail. Dat is tegenwoordig de standaard bij dit soort verhuur, en meestal werkt het prima. Deze keer niet.
Vier cijfers die niets deden
Ze draaide de code, trok aan het klepje, niets. Nog een keer, langzamer. Niets. Ik probeerde het zelf, met het licht van mijn telefoon op de wieltjes, en voelde dat het mechanisme wel bewoog maar niet losliet. Na tien minuten begon het te motregenen. De verhuurder nam niet op, de berichten op het platform bleven op één vinkje staan. Mijn zus stelde voor om bij mij op de bank te slapen, maar haar koffer stond nog in de auto van mijn vriend die inmiddels thuis in Kralingen zat, en ze had de volgende ochtend om negen uur een afspraak in de stad.
Dus belde ik een slotenmaker Rotterdam. Ik had eerlijk gezegd geen idee of iemand om middernacht naar een kluisje van tien bij vijftien centimeter zou komen kijken. Maar binnen een halfuur stond er een man met een kleine koffer naast ons op de stoep, die eerst rustig vroeg om de bevestigingsmail te laten zien. Dat vond ik netjes. Hij wilde weten of wij daar überhaupt hoorden te zijn voordat hij ook maar iets aanraakte.
Wat er mis was, en waarom het vaker gebeurt
Het bleek simpel. De verhuurder had de code een week eerder veranderd en de mail niet aangepast. Zoiets kun je als gast nooit zelf oplossen. De slotenmaker kreeg het kluisje zonder schade open, vond de sleutel erin, en adviseerde om de verhuurder de volgende dag te vragen de code opnieuw in te stellen. Tien minuten werk, een nette factuur, en mijn zus lag om half een in bed.
Hij vertelde dat dit in Rotterdam steeds vaker voorkomt. De stad trekt veel bezoekers die een paar nachten blijven, en kluisjes aan de gevel zijn goedkoop en makkelijk. Maar ze zijn ook kwetsbaar voor vocht, worden zelden onderhouden en hangen soms op plekken waar de wind er vrij spel op heeft. Een kluisje dat in de zomer soepel loopt, kan in een natte oktobernacht vastzitten. Daar komt bij dat de codes vaak jarenlang hetzelfde blijven, wat voor de veiligheid van de bewoners eromheen niet bepaald ideaal is.
Een tip voor wie de stad komt bezoeken
Rotterdam is een stad die je het liefst te voet ontdekt, en de kans is groot dat je ergens logeert waar niemand je persoonlijk welkom heet. Controleer dan ’s middags al of je code werkt, niet pas om middernacht. Bewaar het telefoonnummer van de verhuurder buiten de app, want een app die niet reageert helpt je niet. En zet voor de zekerheid een lokale slotenmaker Rotterdam in je telefoon. Ik had dat nooit gedaan en stond op een natte stoep te zoeken. Mijn zus heeft het nummer nu wel. Ze komt in december weer, zegt ze. Voor de stad.
